حضور سبز
وبلاگ من
من كه پشت پا زدم به هر چه هست و نيست اي ستاره ها ، چه شد كه او مرا نخواست ؟
اي ستاره ها كه بر فراز آسمان با نگاه خود اشاره گر نشسته ايداي ستاره ها كه از وراي ابرها بر جهان ما نظاره گر نشسته ايدآري اين منم كه در دل سكوت شب نامه هاي عاشقانه پاره مي كنم اي ستاره ها اگر به من مدد كنيددامن از غمش پر از ستاره مي كنمبا دلي كه بويي از وفا نبرده استجور بي كرانه و بهانه خوشتر است در كنار اين مصاحبان خود پسندناز و عشوه هاي زيركانه خوشتر استاي ستاره ها چه شد كه در نگاه من ديگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد ؟اي ستاره ها چه شد كه بر لبان او آخر آن نواي گرم عاشقانه مرد ؟جام باده سرنگون و بسترم تهي سر نهاده ام به روي نامه هاي اوسر نهاده ام كه در ميان اين سطور جستجو كنم نشاني از وفاي اواي ستاره ها مگر شما هم آگهيد از دورويي و جفاي ساكنان خاككاينچنين به قلب آسمان نهان شديداي ستاره ها ، ستاره هاي خوب و پاكتا كه كام او ز عشق خود روا كنملعنت خدا بمن اگر بجز جفا زين سپس به عاشقان با وفا كنماي ستاره ها كه همچو قطره هاي اشك سر بدامن سياه شب نهاده ايداي ستاره ها كز آن جهان جاودانروزني بسوي اين جهان گشاده ايدرفته است و مهرش از دلم نمي روداي ستاره ها ، ستاره ها ، ستاره هاپس ديار عاشقان جاودان كجاست ؟فروغ فرخ زاد
زهره برمن فکنده دیده عشق
می نویسم به روی دفتر خویش
جاودان باشی ای سپیده عشق
