برروي گورم بنويسيد :

زندگي را دوست داشت ، ولي آن را نشناخت . مهربون بود ، ولي مهر نورزيد .

طبيعت را دوست داشت ، ولي از آن لذت نبرد .

 در آبگير قلبش جنب و جوش بود ولي كسي بدان راه نيافت .

 در زندگي احساس تنهايي مينمود ، ولي هرگز دل به كسي نداد .

و خلاصه بنويسيد ، زنده بودن را براي زندگي دوست داشت ، نه زندگي را براي زنده بودن .